Vallen

Vallen.

Hoog, op een pilaar van iets wat ik niet kan beschrijven.
Een gevoel.
Niet machtig, maar toch hoog.
Ik kijk boven alles en iedereen uit, en het is mooi.
Maar toch eng, want ik ben hoog.
En dan bedoel ik niet lang.
Ik bedoel niet groot, ik ben niet groot.
Ik ben niet gespierd of indrukwekkend.
Ten minste, niet van buiten.
Mijn energie brengt me omhoog.
Ik heb geen uiterlijk nodig om me innerlijk goed te voelen.
Ik heb geen zelfverzekerdheid van hoe jij denkt over mij.
En ik heb zeker geen gedachte hoe jij mogelijk kan denken over mij.
Ik heb geen stress over de dingen die onder mij gebeuren.
Ik sta hoog.
Ik kan er niet bij.
Ik heb geen zorgen over dingen die later mogelijk kunnen gebeuren.
Ik heb geen zorgen over dingen boven mij.
Ik kan er niet bij.
Ik sta te laag.

Hoog, is dat tijd?
Is dat energie?
Waarom voel ik me dan soms alsof ik anders ben dan andere?
Omdat ik dat ben.
En weetje, het grappige. Dat ben jij ook.
Anders, dat is het woord.
En niet anders in een slechte manier.
Maar, anders in dat ik mij ben en jij jij.
Ik voel me hoog, hoog in energie, in frequenties.
Ik ben mezelf, nep zijn is niet in mijn realiteit, want ja. Het is nep. Nep bestaat niet.

Ik kijk met realisme uit mijn ogen en lees energie vanuit ergens diep in mezelf.
Ik oordeel niet, ik voel het.
Waar ik altijd al goed in ben geweest is voelen, niet zo in praten.
Voelen, observeren en denken.
Dat zijn altijd mijn kernpunten geweest.
En die staan in mijn naam.
In mijn tweede naam en in de naam van mijn voorouders.
Die hun wijsheid hebben overgebracht naar hun kleinzoon.
Ik hou van mijn voorouders, van mezelf en van iedereen om me heen.
En ik zie dat ik goeie mensen om me heen heb.

Ik ben me pas gaan beseffen dat ik zo goed was in voelen van mensen.
Nadat ik gedrogeerd werd op mijn oude school. Hogelant.
De school die nu niet meer bestaat, iets wat ik al voorspelde en eigenlijk ook wenste.
Dat is geschiedenis. Die knop die bij mij aan ging toen ik wakker werd in het ziekenhuis.
Ik voelde me anders, ik zag meer. Ik voelde meer.
En nee, ik ziet niet in een eeuwige trip. Ik ziet diep in het leven met beide voeten hoog in de lucht.
Hoog op mijn ziel die aan het reizen is naar wie ik echt ben.

Het doel van het leven is jezelf vinden, en dan 100% wie je bent. Wie ben jij? en hoe hoog sta jij in contact met wie je bent.
Na het incident was ik echt helemaal mezelf, en wist ik ook dat ik niet meer niet mezelf wilde zijn.
En ik was al mezelf daarvoor, maar nu ben ik het helemaal.
Ik heb geen tijd om te kijken of ik beter ben als iemand of iets anders.
Ik heb geen tijd, want voor je het weet is tijd een herinnering die je niet meer terug kunt halen.
Voor je het weet, ben jij een herinnering bij iemand anders en is dat de enige versie die nog van jou bestaat op deze planeet.
Voor je het weet, is de tijd die je dacht die je had om jezelf te vinden weg.
En voor dat je het weet, is de weg die je af wilde leggen veranderd in een gedachte, een droom in plaatst van een weg.
Je weg is weg,

Maar dan vraag ik je toch, wie ben jij?
En ga je op zoek naar jou?
En hoe hoog sta jij?
Ga je hoger?

Vallen.